پاك ساختن برنامهء زندگى از نقاط تاريك محسوب مىشود . تجربه نشان داده است كه اگر روزنهء اميدى به روى افراد مجرم گشوده شود و احساس نمايند اگر در برنامهء غلط و نارواى خود ، تجديد نظر كنند راه نجاتى براى آنها هست ، در اين صورت بسيارى از آنان از بيراهه به راه باز مىگردند . در قوانين جزايى و كيفرى جهان ، قانونى به نام « عفو زندانيان و مجرمان بزرگ و محكومان به حبس ابد » وجود دارد . نكتهء آن اين است كه روزنهء اميدى براى اين افراد باز شود تا در برنامهء زندگى خود ، تجديد نظر نمايند . اگر اين روزنه نبود ، علت نداشت كه در آن محيط آرام بنشينند و دست به جنايت نزنند ؛ زيرا بالاتر از سياهى ( زندان ابد ) رنگى نيست . شفاعت دربارهء افراد لايق و شايسته ، جز روزنهء اميد براى امكان تجديد حيات دينى و اخلاقى چيز ديگرى نيست و مخصوص كسانى است كه روابط خود را با خدا و اولياى دين حفظ كرده‌اند ، ولى كسى كه داراى اعمال نيك نبوده و از ايمان به خدا بهره نداشته باشد و عمرى را در گناه و فساد به سربرده است ، هرگز مشمول شفاعت نخواهد شد . فرق اين دو طايفه را مىتوان در ضمن مثالى مجسم ساخت : فرض كنيد سربازانى مأمور گشودن دژى بر فراز كوهى باشند و گشودن آن دژ ، در حفظ كشور آنان از تجاوز خارجى فوق‌العاده مؤثر است . فرمانده ماهر و ورزيده ، وسايل لازم بالا روى و گشودن دژ را دراختيار آنان مى گذارد و فرمان بالا رفتن را صادر مىنمايد . آن گروه از سربازان بىانضباط و ترسوكه گوش به فرمان فرمانده نداده و در پايين كوه